Ὁ Νέος Ἑλληνισμὸς καὶ ἡ Δύση

Ενότητες 1 2 3 4 5

Περιεχόμενα

 

---

4

Πολυπολιτισμικότητα Τὸ ἀρχοντολόι Τὸ ἰσλάμ Ἐπαλήθευση τῶν ἀνθενωτικῶν 'Εἰσβολὴ' τοῦ 'Διαφωτισμοῦ' Τὸ μοντέρνο Κράτος Μιμητισμὸς καὶ ἀπαιδευσία Ἡ ἀναγκαιότητα τοῦ 21

ΠΩΣ ἔχουμε δεῖ, ὁ πρῶτος αἰώνας μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση, ἦταν ἡ περίοδος ὅπου ἄρχισε νὰ διαμορφώνεται τὸ δυτικοευρωπαϊκῆς ‘ποιότητος’ σημερινό μας κράτος, “ἀπεχθὴς ἰδεότυπος ἀνάλγητου ἀφέντη ἀλλὰ καὶ εὐτελισμένου ὑποτελοῦς τῶν ἐκβιαστικῶν μας ἀπαιτήσεων”,[1] καὶ ἦταν ἀκόμη ἡ περίοδος ὅπου ματαιώθηκε ὁριστικὰ ἡ δυνατότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ νὰ ἀναλάβει ἔστω μόνο τὶς ἀρχαῖες καὶ βυζαντινὲς κοιτίδες τῆς Μικρασίας, τὴν πιὸ οἰκεία του Ἀνατολή, καὶ οὔτε κἂν τὴν πρωτεύουσα πόλη του. Τὸ ἐλάχιστο αὐτὸ (δηλαδὴ τελείως ἀπαραίτητο γιὰ τὸν διιστορικὸ ὀργανισμὸ τοῦ ἑλληνισμοῦ) βῆμα ἀνατολικότερα, κατέληξε νὰ μᾶς στρέφει μὲ ἀκόμη μεγαλύτερη ὁρμὴ πρὸς τὴ Δύση.  

“Τίποτε δὲν μετετόπισε τὸν Ἑλληνισμὸ πρὸς τὴ Δύση τόσο ἀποφασιστικά, ὅσο ἡ μικρασιατικὴ καταστροφή. Τὰ βήματα τῶν προσφύγων ὠθοῦσαν τὴν Ἑλλάδα πρὸς τὴ Δύση. Τὰ μονοπάτια ποὺ χάραζαν μὲ τὰ γυμνά τους πόδια, βάθαιναν τὸ μέγα ρῆγμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ τὴν Ἀνατολή. Ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς φιλοσοφίας τῆς ἱστορίας, τὸ 1922 ὁλοκληρώθηκε τὸ ἔργο ποὺ ἄρχισε στὴν Κερκόπορτα τὸ 1453. Μετὰ ἀπὸ αὐτό, ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι ριζικὰ διάφορος”.[2]

Ὄχι μόνο ὁ Ἑλληνισμός, ἀλλὰ καὶ ἡ Δύση εἶναι ριζικὰ διάφορη. Ἡ ἀναπηρία γίνεται συνεχῶς φανερή, οἱ λέξεις χάνουν τὸ νόημά τους, ἡ ἐπαφὴ ἔχει καταντήσει σύμπτωση στὴ συμβατικότητα, στὸν χαμηλὸ καὶ ὁλοένα χαμηλότερο κοινὸ παρονομαστή.

“Οἱ ἡγεμόνες καὶ οἱ ἱεράρχαι τῆς Δύσεως, ἀφοῦ ἰδίαις χερσὶ παρεσκεύασαν τὴν μεγάλην ἐκείνην καταστροφήν, ἅμα μαθόντες τὴν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατελήφθησαν διὰ μιᾶς ὑπὸ τρόμου παραδόξου· ἐφοβήθησαν ὅτι οἱ γενίτσαροι θέλουσιν ἀνατρέψει τοὺς βωμοὺς τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τὴν Γερμανίαν καὶ εἰς τὴν Οὑγγαρίαν· ἐφοβήθησαν ὅτι οὐδὲ ἡ Ἰταλία θέλει διαφύγει τὸν μουσουλμανικὸν ζυγὸν καὶ ὅτι μετ' οὐ πολὺ ἐν τῷ ναῷ τοῦ ἁγίου Πέτρου, ὅπως ἐν τῷ ἱερῷ ναῷ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, θέλει ἀντηχήσει τὸ κήρυγμα τοῦ Κορανίου. Τοιαύτη ὁλοσχερὴς πραγμάτων ἀλλοίωσις εὐτυχῶς δὲν συνέβη· συνέβησαν ὅμως ἕτερα μέγιστα δεινά. Ἡ ὀσμανικὴ κατάκτησις οὐ μόνον ἐξηφάνισε πᾶν ἴχνος πολιτισμοῦ ἐν ταῖς ἀρχαίαις ταύταις αὐτοῦ ἑστίαις, ἀλλὰ ἀκρωτηριάσασα ἀπὸ τούτου τοῦ μέρους τὴν Εὐρώπην, ἀπεστέρησεν αὐτὴν τῶν ποικίλων πλεονεκτημάτων ὅσα ἤθελε πορισθῆ ἐὰν ὁ ἑλληνισμὸς διέσωζε τὴν ἰδίαν αὐτονομίαν”.[3]

Ὁ Νέος Ἑλληνισμὸς καὶ ἡ Δύση : Περιεχόμενα

Προηγούμενη Ἑνότητα - Ἑπόμενη Ἑνότητα