ΑΔΕΛΦΟΣ ΕΙΠΕ στὸν ἀββᾶ Ἀντώνιο,

Προσευχήσου γιὰ μένα.

Τοῦ λέει ὁ γέροντας,

Οὔτ' ἐγὼ μπορῶ νὰ σ' ἐλεήσω, οὔτε κἂν ὁ Θεός, ἂν δὲν νοιαστεῖς ὁ ἴδιος μὲ ζῆλο καὶ δὲν ζητήσεις μόνος σου ἀπὸ τὸν Θεό.

Ἀποφθέγματα τῶν Ἁγίων Γερόντων, Patrologia Graeca 65, στ. 80, ἀπ. ι'

Ο ΘΕΟΣ ἀποκάλυψε στὸν ἀββᾶ Ἀντώνιο στὴν ἔρημο, ὅτι Στὴν πόλη ὑπάρχει κάποιος σὰν κι ἐσένα, γιατρὸς στὸ ἐπάγγελμα, ποὺ δίνει τὸ περίσσευμά του στοὺς φτωχούς, κι ὅλη τὴ μέρα μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους δοξάζει τὸν Θεό.

Ἀποφθέγματα τῶν Ἁγίων Γερόντων, Patrologia Graeca 65, στ. 84, ἀπ. κδ΄.

Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος
Ὁ ἄνθρωπος καὶ ὁ βασιλιᾶς 

Ἕνας ἄνθρωπος δούλευε σὲ κάποιο ἐπαναστάτη, ἀντίδικο κι ἐχθρὸ τοῦ βασιλιᾶ τῶν Χριστιανῶν, κερδίζοντας πολλὰ τρόπαια κατὰ τῶν δούλων του καὶ κάνοντας πολλὰ ἀνδραγαθήματα, κι ἀπολάμβανε τὴ μεγαλύτερη τιμὴ ἀπὸ ἐκεῖνο τὸν τύραννο καὶ τὰ στρατεύματά του. Ὁ βασιλιᾶς τῶν χριστιανῶν τοῦ μήνυσε συχνὰ καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους νὰ ἔρθει κοντά του, νὰ εἶναι μαζί του, νὰ ἀξιωθεῖ μὲ μεγάλες δωρεὲς καὶ νὰ συμβασιλεύει μαζί του. Ἐκεῖνος, ὅμως, γιὰ πολὺ καιρὸ δὲν θέλησε, ἀλλὰ, ἀντίθετα, ἀπὸ ἐκείνη τὴν ὥρα δυνάμωσε τὸν πόλεμο ἐναντίον του ἀκόμα περισσότερο. Μιὰ μέρα λοιπόν, ποὺ τοῦ γεννήθηκαν ἀμφιβολίες καὶ μετάνοιωσε, ἀποφάσισε νὰ δραπετεύσει καὶ νὰ πάει μόνος του στὸν βασιλιᾶ, σκεπτόμενος μέσα του, ὅτι κι ἂν μέχρι τώρα δὲν ὑπάκουσα ποὺ μὲ καλοῦσε, δὲν πιστεύω ὅτι τώρα ποὺ ἐπιστρέφω θὰ μοῦ κρατήσει τὴν ἀναβολὴ τόσων χρόνων καὶ τὴν καθυστέρηση, γιατὶ ὅπως ἀκούω εἶναι καλὸς καὶ φιλάγαθος, θὰ μὲ συγχωρήσει καὶ θὰ μοῦ δώσει ὅσα ὑποσχέθηκε. Ἀμέσως μόλις τὰ σκέφτηκε αὐτά, τὰ ἔκανε καὶ πράξη. Ἦρθε στὸν βασιλιᾶ, ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ κλαίγοντας τοῦ ζήτησε συγγνώμη. Ὁ καλὸς ἐκεῖνος βασιλιᾶς πλημμύρισε ἀπὸ τὴν ἀπροσδόκητη χαρὰ κι ἀμέσως τὸν δέχθηκε κοντά του. Τὴ μεταβολὴ καὶ τὴν ταπείνωσή του τὴν εἶχε γιὰ θαῦμα. Τότε ἐκεῖνος, ἀντὶ νὰ πάρει τὸ θάρρος ποὺ ἔπρεπε, καὶ νὰ ζητήσει τὶς τιμὲς ποὺ τοῦ ταίριαζαν γιατὶ ἄφησε τὸν ἀντάρτη κι ἦρθε στὸ δικό του βασίλειο, ἀπομένει κάτω καὶ κλαίει γιὰ τὴν καθυστέρηση καὶ γιὰ τὰ κακὰ ποὺ ἔκανε ὢς τότε. Ὁ βασιλιᾶς τὸν σήκωσε, τὸν ἀγκάλιασε σφιχτὰ γιὰ πολλὲς ὥρες καὶ τὸν γέμισε φιλιὰ παντοῦ καὶ στὰ δακρυσμένα μάτια του. Ἔπειτα διέταξε νὰ φέρουν στέμμα, στολὴ καὶ ὑποδήματα ὅμοια μὲ τὰ δικά του καὶ μόνος του ὁ ἴδιος ἔντυσε τὸν πρώην ἐχθρὸ κι ἀντίδικό του, χωρὶς καθόλου νὰ τὸν κατηγορήσει. Κι ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ νύχτα καὶ μέρα χαιρόταν μαζί του κι εὐφραινόταν, τὸν ἀγκάλιαζε καὶ τὸν φιλοῦσε στόμα μὲ στόμα καὶ τόσο ὑπερβολικὰ τὸν ἀγάπησε ποὺ δὲν τὸν ἀποχωριζόταν οὔτε στὸν ὕπνο, ἀλλὰ κοιμόταν μαζί του, τὸν ἔφερνε στὸ κρεβάτι του, τὸν σκέπαζε παντοῦ μὲ τὸ δικό του ροῦχο κι ἔβαζε τὸ δικό του πρόσωπο σ' ὅλα τὰ μέλη τοῦ σώματός του.

Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου, Ἠθικὸς Ι΄, ἔκδ. "Ὀρθόδοξος Κυψέλη", Θεσ/νίκη 1989, σελ. 298-9.

Αποφθέγματα των Πατέρων: αρχική σελίδα