url : http://www.ellopos.gr/greeks/default.asp
Προϋποθέσεις τῆς συζήτησης (ἀποσπάσματα)
Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ δὲν συζητάει μὲ τοὺς πάντες· ὄχι ἐπειδὴ τοὺς περιφρονεῖ, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ συζητήσει, δὲν μοιράζονται τὸ ἴδιο θέμα μαζί του, τοὺς ἐνδιαφέρει κάτι ἄλλο κυρίως παρὰ αὐτὸ ποὺ δηλώνουν ὅτι συζητοῦν. Κι ὁ Ἀριστοτέλης γνώριζε πὼς ἡ παιδεία, ὄχι μιὰ ἀπόδειξη, εἶναι τὸ μόνο ποὺ θὰ ἐξηγοῦσε γιατί μπορῶ νὰ καλέσω στὴν ἴδια συνάντηση τὸν Πλάτωνα κι ἕναν ἀγράμματο γέροντα τῆς ἐρήμου, ἀλλὰ ὄχι τὸ 99% τῆς μοντέρνας ‘διανόησης’.
Στὴν ἑλληνικὴ παράδοση ὁ στοχασμὸς καὶ ὁ ὑπολογισμὸς δὲν ταυτίζονται, ἡ φιλοσοφία δὲν εἶναι διερεύνηση διαφόρων ζητημάτων καὶ ἀντικειμένων. Φιλοσοφικὴ ἀνάγνωση, ἂν εἶναι πραγματική, συμβαίνει μόνο μὲ προϋποθέσεις ποὺ ἑνοποιοῦν καὶ δυναμώνουν τὴν ψυχὴ ἐφόσον ἐπιστρέφει στὸ ἴδιο ὑψηλό, μέσα στὸ ὁποῖο ἔγιναν τὰ σημαντικὰ ἔργα τοῦ παρελθόντος. Ἔτσι ἐξηγεῖται γιατί “τὸ μουσεῖο μᾶς κάνει νὰ νιώθουμε ἔνοχοι, σὰν κλέφτες...
“Νιώθουμε ἀμυδρὰ ὅτι ὑπάρχει κάποιο χάσιμο κι ὅτι αὐτὴ ἡ κατάνυξη γεροντοκόρης, αὐτὴ ἡ σιωπὴ νεκρόπολης, αὐτὸς ὁ σεβασμὸς Πυγμαίων δὲν εἶναι τὸ ἀληθινὸ περιβάλλον τῆς τέχνης, ὅτι τόσες προσπάθειες, τόσες χαρὲς καὶ τόσες λύπες, τόση ὀργή, τόση δουλειά, δὲν ἦταν προορισμένες ν’ ἀντανακλοῦν μιὰ μέρα τὸ θλιβερὸ φῶς τοῦ Λούβρου...”[53]
[53] Μ. Μερλὼ-Ποντύ, Ἡ πρόζα τοῦ κόσμου, μτφρ. Μπάμπης Λυκούδης, Ἀθήνα 1984, σ. 106.
Προηγούμενη - Ἑπόμενη Ἑνότητα >>