ΤΟ ΒΙΟ-ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ
ΜΕ ΘΕΜΕΛΙΟ χωρὶς θεμέλιο τὴν προηγηθεῖσα, συνεχιζόμενη καὶ συμπορευόμενη, φασίζουσα/δουλεύουσα διαφθορὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνείδησης, μετὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιτυχῆ μεταμόσχευση μηχανικῆς καρδιᾶς, ἡ βαρβαρότητα ἔφθασε νὰ ἀναδύεται στὴ χριστιανοσύνη μὲ πρωτοφανεῖς ‘κοινωνικὲς’ προοπτικές.
“Ὁ Tawney ἀναφέρει τὴν περίπτωση τῶν ἱσπανῶν ἐμπόρων τοῦ Χρηματιστηρίου τῆς Ἁμβέρσας ποὺ εἶχαν ζητήσει ἀπὸ τοὺς θεολόγους τῆς Σορβόννης νὰ μάθουν ἂν καὶ κατὰ πόσο οἱ οἰκονομικές τους δραστηριότητες συμβιβάζονταν μὲ τὸ κανονικὸ δίκαιο. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, οἱ Fugger, μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες καπιταλιστικὲς ἐπιχειρήσεις τῆς ἐποχῆς [16ος αἰῶνας], ζητοῦσαν τὴ γνώμη τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Bologna σχετικὰ μὲ τὴ νομιμότητα τῶν λιγότερο ἢ περισσότερο τοκογλυφικῶν τους δραστηριοτήτων!”[35]
Μιλοῦμε γιὰ περίοδο ὅπου (ἂν καὶ μόνος ὁ ἀνώτερος κλῆρος μπορεῖ νὰ εἶχε στὴν κατοχή του τὸ 1/4 ἢ καὶ τὸ 1/3 τῆς γῆς[36]), ἡ πλειοψηφία τοῦ πληθυσμοῦ τῆς δυτικοευρωπαϊκῆς πόλης βρίσκεται σὲ ἐξαθλιωτικὴ φτώχεια: “στὴ Ρώμη βλέπει κανεὶς μόνο ζητιάνους καὶ εἶναι τόσο πολλοί, ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ περπατᾶς στοὺς δρόμους χωρὶς νὰ σὲ περιστοιχίζουν”.[37] Ἑπομένως, ἡ ‘ἐπιστημονικὴ’ ἀνησυχία ποὺ ἀναφέρει ὁ Τώνεϋ, ἰσοδυναμεῖ μὲ ἀπορία ‘ἀνθρώπων’, οἱ ὁποῖοι βρέθηκαν ἀκριβῶς μπροστά σὲ βαρειὰ πληγωμένο, καὶ συζητοῦν ἂν δικαιοῦνται νὰ τὸν παρατήσουν! Ἔχει σημασία τὸ συμπέρασμα τῆς συζήτησης;
“Ἡ [ἀρχαία] ρωμαϊκὴ [καὶ κατόπιν ἡ παπική, ἀλλὰ ὄχι ἡ βυζαντινὴ] παράδοση… ἀνέθεσε τὴ σύσταση καὶ ἱεροποίηση τῆς κοινωνίας στὴν ἠθική. Ἡ ρωμαϊκὴ πολιτεία εἶναι τὸ γέννημα καὶ ὁ ὑπερασπιστὴς τοῦ ἠθικοῦ νόμου. Ἤθελε νὰ εἶναι ἄνωθεν ἀπαγορεύσιμο τὸ νὰ δώσεις μιὰ γερὴ κλωτσιὰ στὸ καλάμι τῆς γιαγιᾶς ποὺ διασχίζει ἀμέριμνη τὸ δρόμο, καὶ νὰ τῆς βουτήξεις τὸ πορτοφόλι… Γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅμως τὴν ἀληθινὴ φύση τῆς ἁμαρτίας, θὰ πρέπει ὄχι μόνο νὰ ἀποτινάξουμε τὸν ἰουδαϊκὸ νομικισμό, ὄχι μόνο νὰ παραιτηθοῦμε ἀπὸ τὴ λατινική μας πολιτειοκεντρικὴ ἀντίληψη [τὴν ἀντίληψη τῆς πολιτείας ὡς ἀπρόσωπου νομικιστικοῦ Κράτους], ἀλλὰ … νὰ ξαναδοῦμε τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο μέσα ἀπὸ τὰ μάτια τῆς ἀγάπης. [Καταλαβαίνουμε τὴν ἁμαρτία στὸν βαθμὸ ποὺ δὲν ἔχουμε ἁμαρτία: δὲν ὑπάρχει τεχνικὴ αὐτογνωσίας]. Πρέπει νὰ δοῦμε τὴν ἁμαρτία [ὅπως τὴ μετάνοια,] ὡς ὑπερβατικὸ γεγονὸς – ὡς μυστήριο”.[38]