ΤΟ ΒΙΟ-ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ
ΗΝ
ΩΡΑ
ποὺ συμβαίνει ἡ Ἅλωση τῆς Πόλης, κύριο αἴσθημα τῆς Ρωσίας εἶναι ὅτι
ἐκπληρώνεται ἡ προφητεία τῆς Ἀποκάλυψης τοῦ Ἰωάννη, ὅτι λύνεται ὁ
Ἀντίχριστος.
“Ἔσονται ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ͵ καὶ βασιλεύσουσιν μετ' αὐτοῦ χίλια ἔτη· καὶ ὅταν τελεσθῇ τὰ χίλια ἔτη͵ λυθήσεται ὁ Σατανᾶς ἐκ τῆς φυλακῆς αὐτοῦ͵ καὶ ἐξελεύσεται πλανῆσαι τὰ ἔθνη τὰ ἐν ταῖς τέσσαρσιν γωνίαις τῆς γῆς”.[1]
Αὐτὸ ἔνοιωσαν λίγο πολὺ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι. Ἤδη πρὸ τῆς Ἁλώσεως εἶχαν ἀρχίσει νὰ μιλοῦν γιὰ ἔσχατους καιρούς
“Στὰ τέλη τοῦ 14ου καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 15ου αἰῶνα ἕνα ἄλλο σχῆμα ἔρχεται στὴν ἐπικαιρότητα: ἂν ἡ Κωνσταντινούπολη ἐξαφανιζόταν, θὰ ἐρχόταν ‘τὸ τέλος τῶν καιρῶν’.”[2]
Καὶ πιὸ πρίν
“Ἡ ἰδέα ἐκφράζεται μὲ ἀξιοσημείωτη καθαρότητα στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἀνδρέα Σαλοῦ (τόσο στὸ ἑλληνικὸ ὅσο καὶ στὸ βουλγαρικὸ κείμενο). Σ' αὐτὸ τὸ ἀποκαλυπτικὸ ἔργο, γραμμένο κατὰ τὰ φαινόμενα τὸν 10ο αἰ., λέγεται σαφῶς: ‘μὲ τὸ τέλος αὐτῆς τῆς πόλης, τὸ τέλος τοῦ κόσμου δὲ θ' ἀργήσει νά 'ρθει’.”[3]
Ὅπως γνωρίζουμε, βιολογικὰ τὸ τέλος δὲν ἦρθε, καὶ ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη δὲν μιλάει γιὰ τέλος ἀλλὰ γιὰ ἀποχαλίνωση τοῦ Ἀντίχριστου, ἐνῶ τὸ ‘δὲν θ' ἀργήσει’ τῆς Ἀποκάλυψης τοῦ Ἀνδρέα, σημαίνει διάστημα χρόνου ποὺ μπορεῖ νὰ κρατάει ἀρκετοὺς αἰῶνες.[4] Τὸ οὐσιῶδες δὲν βρίσκεται στὴν ἀπροσδιόριστη ὥρα τοῦ βιολογικοῦ τέλους, ἀλλὰ στὸ ἤδη γεγονός, ὅτι μὲ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλης ἀρχίζει ἡ ἐπικράτεια τοῦ βιομηχανικοῦ μηδενισμοῦ, μέσα ἀπὸ διάφορους εὐφημισμούς – ἀνθρωπισμός, ἐπιστημονικὴ ἐπανάσταση, διαφωτισμός, κλπ. Αὐτὸ δὲν ἔμεινε τελείως ἀπαρατήρητο οὔτε ἀπὸ τὴ δυτική μας πλευρά, ἡ ὁποία ἄλλωστε ἔπαιρνε τὴν ἐξουσία νὰ ὑλοποιήσει τὴ μετάβαση ἀπὸ τὴν Πόλη στὸ τίποτα:
“Καὶ νὰ πού, γύρω ἀπ' τὸ τέλος τοῦ 15ου αἰῶνα, βλέπουμε τούτη τὴ μεγάλη ἀνησυχία νὰ κάνει στροφὴ γύρω ἀπ' τὸν ἑαυτό της… Ἡ φρίκη μπροστὰ στὸ ἀπόλυτο καὶ τελεσίδικο ὅριο τοῦ θανάτου, ἔρχεται τώρα καὶ παγώνει μέσα στὶς γκριμάτσες μιᾶς συνεχοῦς εἰρωνίας… Τὸ κεφάλι ποὺ θὰ γίνει νεκροκεφαλή, εἶναι κιόλας ἀδειανό. Ἡ τρέλα δίνει τὸ ‘παρὼν’ τοῦ θανάτου… Ἀπὸ τὴ μάταιη μάσκα ὣς τὸ πτῶμα, τὸ ἴδιο χαμόγελο συνεχίζεται… Πάντα πρόκειται γιὰ τὸ μηδὲν τῆς ὕπαρξης, ἀλλὰ τοῦτο τὸ μηδὲν δὲν ἀναγνωρίζεται πιὰ σὰν τέρμα ἐξωτερικὸ καὶ τελειωτικό, ποὺ εἶναι ταυτόχρονα ἀπειλὴ καὶ κατάληξη· γίνεται αἰσθητὸ ἀπὸ τὰ μέσα, σὰν διαρκὴς καὶ σταθερὴ μορφὴ τῆς ὕπαρξης… Αὐτὸ ἀκριβῶς προφητεύει κι ὁ Eustache Deschamps: ‘εἴμαστε δειλοί, μίζεροι καὶ κατσιασμένοι, γερασμένοι, πλεονέχτες καὶ γλωσσοκοπάνες. Ἄλλο δὲ βλέπω ἀπὸ τρελές, τρελούς· τὸ τέλος πλησιάζει κι ὅλα μὰ ὅλα, μὰ τὴν ἀλήθεια, πᾶν κατὰ διαόλου’.”[5]