MACHINA

ΤΟ ΒΙΟ-ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ

ΤΟ ΑΕΙΚΙΝΗΤΟ, στὰ πολιτισμικὰ συμφραζόμενα ποὺ παρακολουθοῦμε, φανερώνεται σύμβολο τῆς ‘οὐσίας’ τῆς δυτικῆς προόδου. Δὲν σημαίνει τόσο ἀπόπειρα οἰκολογικῆς δράσης (δὲν θὰ συνέβαινε ἡ σημερινὴ σπατάλη καὶ κακοποίηση, ἂν ἡ οὐσιώδης

ὁρμὴ ἦταν οἰκολογική), ἀλλὰ σημαίνει ὕβρι, ἀναζήτηση ἄπειρης ἰσχύος στὴν ἀπόλυτη διάθεση τῆς ἀκοινώνητης λογιστικῆς. Ὁ Βολταῖρος καταλάβαινε (ἀριστοτελικὰ) πὼς “ἡ κίνηση μπορεῖ νὰ γίνει ἀντιληπτὴ μόνον ὡς ἀποτέλεσμα ὠθήσεως”.[22] Τὸ ὅραμα τοῦ ἀεικίνητου προϋποθέτει πὼς ἡ ἴδια ἡ πρωταρχικὴ ὤθηση, μολονότι αἰτία τοῦ κόσμου, ἀνήκει στὸν κόσμο, ὥστε θὰ μποροῦσε νὰ ὑποταγεῖ στὸν ἄνθρωπο αὐτοκίνητο τύραννο τῶν κοσμικῶν δυνάμεων καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ χρόνου. Ζητεῖται μετατροπὴ τῆς ὕπαρξης σὲ φυλακὴ ἄπειρης διάρκειας, μέσα στὴν ὁποία ὁ αὐτοκίνητος ἄνθρωπος θὰ γίνει ἐπίσης ἀεικίνητος. Κόσμος κλεισμένος ριζικὰ στὸν ἑαυτό του, μὲ τὸν ἔλεγχο ἐπάνω σὲ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν ἢ ἐνδέχεται νὰ ὑπάρξουν στὴ φυλακή, νὰ ἀνάγεται σὲ ὑπερτέλειο ἰδανικό. Ἡ ὅποια ἀπόλαυση τῆς κόλασης αὐτῆς μπορεῖ νὰ μὴν ἔχει πάντα καθοριστικὲς οἰκολογικὲς ἐπιπτώσεις, ἂν καὶ σήμερα ἔχει, ἀλλὰ δὲν ἐνδιαφέρουν οἱ ἐπιπτώσεις αὐτές, ἐφόσον πάντα τραυματίζει ἀκόμη βαθύτερα τὴν ψυχή.