ΤΟ ΒΙΟ-ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ
ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ὅτι σπανίως ἕνας πνευματικὸς στάθηκε συνεχῶς στὸ ὕψος τῆς παιδείας, ὅμως ἀπὸ αὐτὸ προέρχεται καὶ πρὸς αὐτὸ κινεῖται, ὥστε ὅλες τὶς ἀδυναμίες ἀναπληρώνει ὁ Λόγος. Ὅταν ἡ κίνηση δὲν εἶναι πρὸς τὴν παιδεία ἀλλὰ πρὸς τὴν ἀπάτη, ἡ ψυχὴ δὲν μπορεῖ νὰ περιμένει κανένα καλό. Αὐτὸ καθρεφτίζεται ἐπίσης στὴ δευτερεύουσα διάσταση, μὲ ὅλες τὶς συμφορὲς ποὺ μαστίζουν τὸν πολιτισμὸ τῆς δυτικῆς καὶ παγκοσμιοποιούμενης πλευρᾶς τῆς πρώην χριστιανοσύνης, μὲ τὴν ἀνατολικὴ νὰ γίνεται ἐπίσης δυτική, δηλαδὴ νὰ καταργεῖται, σὲ βαθμὸ ποὺ ἐντὸς ὀλίγου ἡ διάκριση θὰ ἔχει χάσει τελείως τὸ νόημά της γιὰ τὶς κοινωνίες.
Κάθε πνευματικὸς ἔχει ἱερωσύνη τὴν ἀπόλυτη ἀγάπη γιὰ τὸ παιδί του. Θεραπεία εἶναι ἡ ὕπαρξή μας καθεαυτήν, στὸν βαθμὸ ποὺ ἔχει Λόγο καὶ ἀκολουθεῖ τὸν Λόγο της. Ὅπως Ἐκεῖνος δὲν σώζει ἀπὸ παντοδύναμη ἀπόσταση, ἀλλὰ ἀγγίζει, ἀγκαλιάζει καὶ “κάνει δικά Του ὅλα τὰ δικά μας…, τελειοποιεῖ τὸ ἀγαθό μας μέσα Του”,[1] ἔτσι ὁ πνευματικός. Ὁ Λόγος δίνει τὴ θεία ζωή, ὁ Ἴδιος εἶναι καί ἡ ὑγεία καί ἡ ἑνότητα καί τὸ μέλος ποὺ θεραπεύεται, μέσα Του φέρει τὸν ἄνθρωπο στὴν ἀρχική του θεία ἁπλότητα.
“Ἦρθε στὸν τάφο τοῦ Λάζαρου καὶ ἐκραύγασε ἀπὸ κοντὰ ‘φωνῇ μεγάλῃ’ παρόλο πού, ἂν ἤθελε, καὶ ἀπὸ μακριὰ μὲ μόνο τὸν λόγο καὶ τὸ νεῦμα Του μποροῦσε νὰ κάνει τὰ πάντα [γιὰ τὴ σωματικὴ φθορά]… ἀλλ' αὐτὸ θὰ ἔδειχνε καθαρὰ τὴ δύναμή Του [νὰ ἀναστήσει τὸ σῶμα], ἐνῶ τὸ ἄλλο εἶναι ἀπόδειξη τῆς φιλανθρωπίας Του, ποὺ ἦρθε γιὰ νὰ τὴ φανερώσει [δηλαδὴ νὰ δώσει τὸν ἑαυτό Του ζωὴ στὸν ἄνθρωπο ὡς ἑαυτό Του]… Καὶ κυβέρνησε ἔτσι σὲ ὅσους ἐβασίλευσε, ὥστε ἦταν πιὸ προσηνὴς ἀπὸ φίλο… πιὸ στοργικὸς ἀπὸ πατέρα, πιὸ οἰκεῖος ἀπὸ μέλη, πιὸ ἀπαραίτητος ἀπὸ καρδιά…”[2]