ΤΟ ΒΙΟ-ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ
ΠΡΟΒΛΗΜΑ στὸν κοινωνικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ χῶρο δὲν δημιουργεῖ ἡ ‘ἐπιστημονικὴ’ δυνατότητα τῆς συνείδησης, ἀλλὰ μιὰ ‘κοινωνία’ καὶ μιὰ ‘ἐκκλησία’ ἡ ὁποία ἔχει προτάξει τὴν ‘ἐπιστημονικὴ’ συνείδηση, τείνοντας στὴν ἀντικειμενοποίηση, διαχείριση καὶ ἐξόντωση τῆς πραγματικότητας, δηλαδὴ χωρὶς νὰ ἔχει μέσα σὲ Ποιὸν νὰ οἰκειοποιηθεῖ τὸν βίο της. Στὴν οὐσία αὐτὸ ἦταν πάντοτε καὶ θὰ εἶναι πάντοτε μιὰ βαρβαρικὴ ‘κοινωνία’, συγκροτημένη ἐπὶ τεχνητῆς νοημοσύνης ἐκείνου ἢ τοῦ ἄλλου εἴδους καὶ πολυπλοκότητας, εἴτε πρόκειται γιὰ τὴ μαγοθρησκευτικὴ βιο‑μηχανία, εἴτε γιὰ τὴ σημερινὴ ‘ἐπιστημονική’.
Στὸν βαθμὸ ποὺ ἡ ψυχὴ δὲν βιώνει τὸν ἴδιο τὸν Λόγο ζωντανό, ὁρατὸ καὶ χειροπιαστό, κάθε ἀξία ἢ πεποίθηση, ‘λογικὴ’ ἢ ‘παράλογη’, ἐμπαθὴς ἢ ψύχραιμη, ἀποτελεῖ τεχνητὴ νοημοσύνη. Ἡ τεχνητὴ νοημοσύνη δὲν σημαίνει πάντα τεχνική ἢ προϊὸν μιᾶς τεχνικῆς, μὲ τὴν αὐστηρὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, δηλαδὴ ἕνα “πρακτικὰ πλήρη κώδικα θετικῶν [μὲ οὐσιώδη αὐτάρκεια καὶ συνειδητῶν] συνταγῶν γιὰ τὸ τί πρέπει νὰ κάνει κανεὶς καὶ τὸ τί δὲν πρέπει νὰ κάνει, ποὺ κατοχυρώνει τὴν ἐπίτευξη ἑνὸς περιορισμένου, ὁριοθετημένου, προσδιορισμένου καὶ καθορισμένου ἀποτελέσματος μὲ μιὰ πιθανότητα ποὺ τείνει στὴ μονάδα”.[79] Μιὰ πρόληψη ἢ σύνολο προλήψεων, δεισιδαιμονιῶν, κλπ. ἀποτελοῦν τεχνητὴ νοημοσύνη, ὡς ἔννοιες μέσα στὶς ὁποῖες ὁ ἄνθρωπος καὶ ἡ κοινωνία του διασφαλίζουν ἢ/καὶ μετασχηματίζουν στὸν ὅποιο βαθμὸ τὶς σχέσεις ποὺ συγκροτοῦν τὴν ὕπαρξή τους, χωρὶς αὐτὸ νὰ ἀναιρεῖ τὶς διαφορὲς ἀνάμεσα στὰ εἴδη τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης, ὅτι ἄλλο εἶναι νὰ ἔχεις μανία καὶ διοργάνωση πολυμάθειας, ἄλλο νὰ ἔχεις μανία καὶ διοργάνωση ἀμάθειας, καὶ ἀκόμη πιὸ ἄλλο νὰ βασανίζεις καὶ νὰ ἀνεβάζεις στὴν πυρά, ὅσους προσπαθοῦν νὰ μάθουν ἢ νὰ μή μάθουν.