Ὁ Νέος Ἑλληνισμὸς καὶ ἡ Δύση

Ενότητες 1 2 3 4 5

Περιεχόμενα

 

---

3

Τὸ εὐρωπαϊκὸ πρόβλημα Ὁ Ἑλληνισμὸς στὴν τουρκοκρατία Ἡ ἀρχαιολατρεία Ὁ ἐθνικισμός Ρώμη καὶ Ἰσραήλ Οἱ Φιλέλληνες Ἑρμηνεία τῆς Ἱστορίας Ἡ σημασία τῆς Ἑλλάδας σήμερα Ὁ παπισμός Προοπτικὲς τῆς Εὐρώπης

Ο ΒΙΟ‑ΜΗΧΑΝΙΚΟ πρόταγμα στὴν ἐπιστημοτεχνική του μορφὴ (τουλάχιστον), γίνεται παγκόσμιο, σπείροντας παντοῦ μηδενισμό. Ἄλλο ἡ παγκοσμιοποίηση τοῦ μηδενισμοῦ καὶ ἄλλο ἡ οἰκουμενικότητα. Χωρὶς οἰκουμενικότητα (ἡ ὁποία ὑπάρχει ἔστω σὲ ἕνα μόνο ἅγιο), ἡ Εὐρώπη, ἀκόμη κι ἂν μεταδόσει σὲ ὅλους ὅλα τὰ ἀγαθὰ τῆς ἐπιστημοτεχνικῆς καὶ τὴν ἴδια τὴ λογική της, εἰδικῶς τότε, δὲν θὰ ἀπομείνει ἡ ἴδια τίποτε ἄλλο παρὰ μόνο “ἡ μικρότερη ἐπαρχία τοῦ πλανήτη·

“δὲν καταλαμβάνει παρὰ τὸ 6,75% τῶν γαιῶν ποὺ ἐμφανίστηκαν, καὶ μὲ τὰ δέκα ἑκατομμύρια τετραγωνικά της χιλιόμετρα, εἶναι πιὸ μικρὴ ἀπὸ τὴν Αὐστραλία, τρεῖς φορὲς λιγότερο ἐκτεταμένη ἀπὸ τὴν Ἀφρική, τέσσερις φορὲς πιὸ λίγο ἀπὸ τὴν Ἀσία καὶ τὴν Ἀμερική· ἀριθμεῖ ἑξακόσια ἑκατομμύρια κατοίκους ἐπὶ τριῶν δισεκατομμυρίων καὶ ἄνω”.[1]

Περισσότερο ἀπὸ τὰ πυρηνικὰ ὅπλα, τὴ βιομηχανικὴ ρύπανση καὶ ὁποιουδήποτε εἴδους βιολογικὸ τέλος, τὸ ὁποῖο οὕτως ἢ ἄλλως εἶναι βέβαιο, ἐκεῖνο ποὺ ἐνδιαφέρει εἶναι ὁ πνευματικὸς θάνατος. Ὁ βιο‑μηχανικὸς πολιτισμὸς ἔχει σπείρει παγκοσμίως πρόταγμα βιολογικῆς ἰσχύος, καὶ ἤδη ἔχει ἀρχίσει, ἐπίσης παγκοσμίως, νὰ θερίζει περιφρόνηση γιὰ τὸν πνευματικὸ θάνατο ποὺ ἐκπροσωπεῖ. 

“Σίγουρα, οἱ ἰδέες ποὺ προέρχονται ἀπ' αὐτὸν τὸν Ἀνθρωπισμὸ ἐξακολουθοῦν νὰ προωθοῦνται σὲ μεγάλα τμήματα τοῦ κόσμου. Ἀλλὰ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ 20οῦ αἰῶνα, κατ' ἀρχὰς καὶ κυρίως στὴν Εὐρώπη, ἡ Πρόοδος τοῦ Λόγου [τῆς Ratio], ἡ Πρόοδος τῆς Ἐπιστήμης [τοῦ Ἐφευρετικοῦ καὶ Ἀποδεικτικοῦ λογισμοῦ], ἡ Πρόοδος τῆς Ἱστορίας [τοῦ Οὐτοπισμοῦ] θὰ περιέλθουν σὲ κρίση, ἡ κρίση δὲ αὐτὴ θὰ φθάσει στὰ θεμέλια τοῦ Ἀνθρωπισμοῦ. Τὴν ἴδια περίοδο, ἡ ἀστρονομία διαστέλλει τὸ Σύμπαν μὲ τρόπο ἰλιγγιώδη καὶ δείχνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι πλέον παρὰ ἕνα μικροσκοπικὸ ὄν, περιθωριακὸ καὶ ἐφήμερο, μέσα στὸ κοσμικὸ σύστημα ἀπὸ τὸ ὁποῖο προέρχεται. Ἡ αἰτιοκρατία, ἡ ἀντικειμενικότητα, ἡ διαίρεση τῆς παίδευσης ποὺ κατακλύζουν τὶς ἐπιστῆμες τοῦ ἀνθρώπου … καθιστοῦν ἄχρηστη καὶ αὐτὴ ἀκόμη τὴν ἰδέα τοῦ ἀνθρώπου. Ἔκτοτε, ἡ φθορὰ τοῦ Ἀνθρωπισμοῦ παράγει μιὰ ἰδέα ὄχι λιγότερο ἠλίθια ἀπὸ τὴ θεοποίηση τοῦ ἀνθρώπου: τὴ διάλυσή του”.[2]

Ὁ Νέος Ἑλληνισμὸς καὶ ἡ Δύση : Περιεχόμενα

Προηγούμενη Ἑνότητα - Ἑπόμενη Ἑνότητα