url : http://www.ellopos.gr/greeks/default.asp
Ἡ γέννηση τῆς τραγωδίας (ἀποσπάσματα)
ΠΕΡΙΣΤΑΣΙΑΚΑ ὁ Θεὸς ἔπαιρνε ἀνθρώπινη παρουσία (ἀνδρὶ ἐοικώς),[225] ὅπως ὁ ἄνθρωπος (γυνὴ ἐϊκυῖα θεῇσιν).[226] Στὸν ἡμίθεο συνέβαινε πιὸ μόνιμη ἕνωση, ὅμως καὶ πάλι οἱ φύσεις δὲν μετέδιδαν ἡ μία στὴν ἄλλη τὰ ἰδιώματά τους μὲ πληρότητα, ὥστε καὶ τὴν ἐπωνυμία του ἐξουσίαζε τὸ ἥμισυ, ἡ ἴδια ἡ ἀτέλεια. Χωρὶς ἐπίγνωση τῆς ἐνανθρώπησης τοῦ ἑνὸς προαιώνιου πατρικοῦ Λόγου, μολονότι “ἡ ἑλληνικὴ μυθολογία περιεῖχε διηγήσεις γιὰ θεοὺς ποὺ γεννιῶνταν (ὅπως ὁ Ἀπόλλων καὶ ἡ Ἄρτεμις, ὁ Ἑρμῆς, ὁ Διόνυσος καὶ ὁ ἴδιος ὁ Δίας) καὶ πέθαιναν (ὅπως ὁ Διόνυσος καὶ ὁ Κρητικὸς Δίας)”,[227] ἀδυνατοῦσαν νὰ οἰκειοποιηθοῦν τέλεια στὴν γλῶσσα τὰ ἴδια τὰ αἰσθήματα καὶ τὶς ἐνοράσεις τους, στὸν βαθμὸ ἀκριβῶς ποὺ διαμόρφωναν περισσότερο θεοπρεπεῖς ἔννοιες! Μποροῦσαν νὰ ζοῦν σὲ ἑνότητα μὲ τὸν Λόγο, καὶ ἡ φύση τους νὰ μήν ἐμποδίζει ἀλλὰ νὰ ἀντιλάμπει τὶς θεῖες ἐνέργειες — καὶ ὅμως, ἀναλογιζόμενοι ἔφθαναν νὰ συκοφαντοῦν τὴν ἴδια τὴν ζωὴ καὶ πεῖρα τους τοῦ θείου μαζὶ καὶ ἀνθρώπινου πάθους, ὁπότε πιὰ ὄχι ἡ ζωὴ ἀλλὰ ἡ γλῶσσα, τὸ ἴδιο τὸ πιὸ ὑψηλὸ καὶ πρωταρχικὸ ἀνάμεσα στὰ ἔργα τους, ἀντὶ γιὰ λειτουργὸς νόστου καὶ σημεῖο εὐλογίας, γινόταν ξαφνικὰ ἐμπόδιο καὶ κατάρα.
“Πάλι, λοιπόν, θὰ παρακαλέσουμε τὸν Ὅμηρο καὶ τοὺς ἄλλους ποιητές, νὰ μή κάνουν τὸν Ἀχιλλέα, ποὺ ἦταν γιὸς τῆς θεᾶς, νὰ πέφτει κάτω στὸ χῶμα, ἄλλοτε μὲ τὴν πλευρά του, ἄλλοτε ἀνάσκελα, ἄλλοτε μπρούμυτα, καὶ κάποτε ὄρθιος νὰ τριγυρίζει ἀνόητα στὴν ὄχθη τῆς ἀκούραστης θάλασσας, οὔτε νὰ παίρνει μὲ τὰ δυό του χέρια στάχτη καὶ νὰ τὴν ρίχνει στὸ πρόσωπό του καὶ ὅλα τὰ ἄλλα κλάματα καὶ ὀδυρμούς· ... καὶ πολὺ περισσότερο θὰ παρακαλέσουμε τουλάχιστον νὰ μή κάνουν τοὺς θεοὺς νὰ ὀδύρονται”.[228]
[225] Ἰλιάδα Ν 357, κ.ἀ.
[226] Ἰλιάδα Τ 286.
[227] Γκάθρυ, A History of Greek Philosophy, τ. Β’, ὅ.π., σ. 258.
[228] Πλάτων, Πολιτεία 388a-b.
Προηγούμενη - Ἑπόμενη Ἑνότητα >>