url : http://www.ellopos.gr/greeks/default.asp
ΜΕΤΑ τὴν ἀνακοίνωση αὐτή, ἡ Θέτις ἔφερε νέο χρησμό, τὸ σύμπαν πλασμένο ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ στὴν ἀσπίδα τοῦ Ἀχιλλέα. “Ὁ Θεὸς βοηθὸς καὶ θάρρος”, λέει ὁ Παπαδιαμάντης.[127] Ἡ ἀσπίδα εἶναι κάτι ποὺ δὲν ἀφήνει νὰ χτυπηθεῖ ὁ πολεμιστής, κι “ἀπὸ τὴν ἀσπίδα τοῦ Ἀχιλλέα ξεχυνόταν λάμψη ποὺ ἔφτανε ὣς τὸν αἰθέρα”.[128] Γιὰ νὰ πεθάνει, δὲν ἀρκεῖ ὅτι ἔχασε τὸν Πάτροκλο, δὲν ἀρκεῖ οὔτε πὼς γνωρίζει ὅτι θὰ πεθάνει καὶ μάλιστα τὸ θέλει — πρέπει ἀκόμη νὰ φύγει τελείως ἀπὸ τὴ μέση ὁ κόσμος ὁλόκληρος: τὴν ὥρα τοῦ πολέμου, τὴν ὥρα ποὺ δέν ἀποφάσισε νὰ πεθάνει, τότε μόνο πραγματοποιεῖται ἡ προηγούμενη ἀπόφαση “μιᾶς σύντομης ζωῆς κι ἑνὸς πρόωρου θανάτου”,[129] ὁπότε ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἥρωας.
“Σχεδὸν κανεὶς δὲν τοὺς καταλαβαίνει, ὅσους ἀγγίζουν τὴν φιλοσοφία σωστά, πὼς τίποτε ἄλλο δὲν ἐργάζονται, παρὰ μόνο τὸ νὰ πεθαίνουν καὶ νὰ ἔχουν πεθάνει”, λέει ὁ Πλάτων.[130] Ἡ ἐργασία τοῦ Ἀχιλλέα καρποφοροῦσε, ὅταν ἄρχισε νὰ νοιώθει, ὅτι πέρα ἀπὸ τὴν περιφρόνηση τοῦ ἅδη ὑπάρχει ἡ ἀναγνώρισή του ὡς κοινοῦ ἀνθρώπινου πόνου. Ὅταν κλήθηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὴν νηπιακὴ ἀφέλεια, τὴν ἀθῶα στὴν φιλία της ὅσο καὶ στὴν σκληρότητά της, ὁ Ἀχιλλέας μεγάλωνε τὴν ἀνδρεία του καὶ τελειοποιοῦσε τὸν θάνατό του.
[127] Παπαδιαμάντης, Ἀλληλογραφία, ἐπιστ. 213, ἐπιμ. Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Ἀθήνα 1992, σ. 163.
[128] Ἰλιάδα Τ 379.
[129] Ἀρέντ, Ἡ ἀνθρώπινη κατάσταση, ὅ.π., σ. 265.
[130] Πλάτωνος, Φαίδων 64a — πρβλ. 80e-81a. Καὶ ὅσοι προστατεύουν τὴν πόλη πρέπει περισσότερο ἀπ’ ὅλους νὰ ἔχουν ψυχὴ “ἅμα μὲν θυμοειδῆ͵ ἅμα δὲ φιλόσοφον” (Τίμαιος 18a).
Προηγούμενη - Ἑπόμενη Ἑνότητα >>