url : http://www.ellopos.gr/greeks/default.asp
Ἔκλινας οὐρανούς (ἀποσπάσματα)
Τὸ ὄνομα πάνω ἀπὸ κάθε ὄνομα, τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, πρωταρχικὰ δηλώνει τὸ ἄγγιγμα (√ΧΡΙ), τὴν ἐπαφὴ μέσα στὴν κίνηση καὶ προσέγγισή της, κυρίως τὴν ἐπαφὴ τοῦ ἀνθρώπινου σώματος. Ἀπὸ τὴν σημασία αὐτὴ ἀπορρέουν ἡ ἐπάλειψη καὶ ἡ μύρωση, καὶ μέσα τους οἱ ὑπόλοιπες.
Τὸ ὄνομα Ἰησοῦς σημαίνει ἀληθινὸς σωτήρας, τὸ ὄνομα Χριστὸς φανερώνει γιατί εἶναι ὁ ἀληθινὸς σωτήρας — πέρα ἀπὸ παντογνωσία, παντοδυναμία, κλπ. Στὴν φύση Του εἶναι νὰ τὸν ἀγγίζουν καὶ νὰ ἀγγίζει, νὰ τὸν πλησιάζουν καὶ νὰ πλησιάζει. Ἡ Ἐκκλησία ὑμνεῖ ἐραστοῦ Χριστοῦ τὸ κάλλος.[254]
Ἡ ἴδια ἡ συγγένεια τοῦ χρι τῆς κίνησης τοῦ χρίσματος καὶ ἀγγίγματος μὲ τὸ χρη τῆς χρείας καὶ τοῦ καθήκοντος, φανερώνει ὅτι τὸ καθῆκον δὲν σημαίνει ὑπακοὴ σὲ ἰδεολόγημα.
“Δὲν ὑπάρχει καμμία λέξη [στὴν ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα] ποὺ ν’ ἀντιστοιχεῖ στὴν δική μας [τὴν δυτικοευρωπαϊκὴ] ἔννοια τοῦ καθήκοντος· ἡ ἔννοια τῆς εὐθύνης κατέχει μιὰ πολὺ μικρὴ θέση μέσα στὸ σύστημα ἀξιῶν [τῶν ἀρχαίων]· ἡ ἰδέα τῆς ὑποχρέωσης ἔχει ἀσαφῆ καὶ ἀκαθόριστο χαρακτῆρα”.[256] Οἱ ἀρχαῖοι δὲν εἶχαν καιρὸ γιὰ καθήκοντα: δὲν προλαβαίνει νὰ ὑπάρξει δεοντολογικὸς χρόνος, ὅταν συμβαίνει συγκέντρωση σὲ Πρόσωπο ποὺ ἀγγίζει παρασύροντας τὰ σύνορα τοῦ κόσμου μὲ ὑπεροχικὴ τὴν ἰσχὺ τῆς Θεότητας μέσα στὴν οἰκειότητά Του.
Τὸ ἦθος αὐτὸ διατρέχει μὲ τέλεια διαύγεια τὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀναγνωρίζοντας ὅτι κατεπλάγη τὰ πέρατα, ψάλλοντας, ἔκλινας οὐρανοὺς Χριστὲ τῇ καταβάσει Σου.
[254] Μηναῖον, 8 Ὀκτωβρίου.
[256] Βερνάν, Μῦθος καὶ τραγωδία στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὅ.π., σ. 61· πρβλ. καὶ τὴν παραπομπὴ τοῦ συγγραφέα εἰς “Arthur W. H. Adkins, Merit and Responsibility. A Study in Greek Values, Ὀξφόρδη 1960. V. Brochard, Études de philosophie ancienne et de philosophie moderne, Παρίσι 1912, σελ. 489-538 καὶ τὴν ἐπανεξέταση τῶν Gauthier-Jolif, ποὺ παρουσιάζει περισσότερες ἀποχρώσεις, ὅ.π., σελ. 572-578.”