url : http://www.ellopos.gr/greeks/default.asp
Η ΑΡΠΑΓΗ τῆς Βρισηΐδας ὁδήγησε τὸν Ἀχιλλέα στὸ περιθώριο τῶν συγκρούσεων. Ἡ ἀπώλεια τοῦ Πάτροκλου τὸν γύρισε στὸ πεδίο τῆς μάχης, μὲ καθοριστικὲς συνέπειες γιὰ τὸν ἴδιο καὶ τὴν ἔκβαση τοῦ πολέμου. Ἡ ἁρπαγὴ τῆς Ἑλένης προκάλεσε τὸν ἴδιο τὸν πόλεμο.
“Γιατί πρέπει νὰ πολεμοῦν μὲ τοὺς Τρῶες οἱ Ἀργεῖοι;[[87]] Γιατί σύναξε λαὸ καὶ τὸν ἔφερε ἐδῶ ὁ Ἀτρείδης; Γιὰ τί ἄλλο, ἂν ὄχι γιὰ τὴν Ἑλένη μὲ τὰ ὄμορφα μαλλιά; Μήπως μόνο οἱ Ἀτρεῖδες ἀνάμεσα στοὺς θνητοὺς ἀγαπᾶνε τὶς γυναῖκες τους; Καθένας ποὺ εἶναι ἀγαθὸς καὶ μυαλωμένος, ἀγαπάει τὴν δική του καὶ τὴν προσέχει, ὅπως κι ἐγὼ ἀγαποῦσα τὴν δική μου μὲ ὅλη τὴν ψυχή μου, παρόλο ποὺ τὴν ἀπόκτησα μὲ τὸ δόρυ.”[88]
Ἡ Τροία, τὴν ὁποία τίμησε ὁ Ὅμηρος μὲ τὸν ὑψηλότερο δυνατὸ τρόπο (“οἱ θεοὶ δὲν εἶναι ὅλοι μὲ τὸ μέρος τῶν Ἑλλήνων — οἱ μισοὶ περίπου εἶναι μὲ τὸ μέρος τῶν Τρώων”[89]), ἦταν ἡ Τροία ποὺ ἀγάπησε τὴν Ἑλένη. Δὲν ἰσχύει ὅτι “ὁ Ὅμηρος σηματοδοτεῖ τὴν καθοριστικὴ μετάβαση στὴν δυτικὴ πραγματικότητα, μὲ τὴν ὁριστικὴ ὑπέρβαση τοῦ ἀνατολικοῦ κόσμου”,[90] ἐκτὸς ἂν στὶς ἔννοιες πραγματικότητας καὶ κόσμου δώσουμε μόνο γεωγραφικὴ σημασία, ἢ ἂν προβάλουμε στὸν τρωϊκὸ πόλεμο ἀλλότρια σχήματα. Ὁ τρωϊκὸς εἶναι στὴν πραγματικότητα ἐμφύλιος πόλεμος. Αὐτὸ μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ γνωρίζει μὲ βεβαιότητα, ἀκόμη κι ἂν δὲν γνωρίζει πὼς οἱ Τρῶες εἶναι πρωτοελληνικὸ φῦλο — τὸ ὁποῖο ἄλλωστε δὲν ἔχει καθοριστικὴ σημασία. Ἀσχέτως κάθε φυλετικῆς καταγωγῆς, ἐφόσον οἱ δύο λαοὶ ἔχουν τὶς ἴδιες ζωντανὲς ἀξίες, στὴν οὐσία ταυτίζονται, ὥστε ἐπιβάλλεται νὰ μιλοῦμε γιὰ τὸν ἴδιο λαό, τοῦ ὁποίου ἕνα μέρος δοκιμάζεται καὶ ἀπαξιώνεται, ἐνῶ τὸ ἄλλο ἐπίσης δοκιμάζεται καὶ κρατάει τὴν κοινὴ ἀλήθεια, ἀλλὰ ὄχι καθαρή, ὁπότε εἰσέρχεται σὲ ἀκόμη μεγαλύτερη δοκιμασία.
[87] “Ἀργεῖοι εἶναι πολιτικὸ ὄνομα, τὸ ὁποῖο ἐπῆραν ἀπὸ τὴν ἀρχικὴ πρωτεύουσα τῶν Ἀχαιῶν, τὸ Ἄργος. Δαναοὶ εἶναι τὸ ὄνομα ποὺ ὀφείλεται στὴν πρώτη κυρίαρχη φυλὴ στὸ χῶρο τῆς Πελοποννήσου καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Ἄργους, ἐπὶ ἀρκετοὺς αἰῶνες. Ἀχαιοὶ εἶναι τὸ ὄνομα ποὺ ἀνήκει στὸ φῦλο, τὸ ὁποῖο, ἐνισχυμένο ἀπὸ τοὺς Αἰολεῖς, ἐπῆρε τὴν κυριαρχία κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς ἀκμῆς τοῦ ἀρχαϊκοῦ ἑλληνισμοῦ μὲ κέντρο τὴν πρωτεύουσά τους Μυκῆνες” (Χρήστου, Οἱ περιπέτειες..., ὅ.π., σ. 35).
[88] Ἰλιάδα Ι 337-43· πρβλ. Α 149 κ.ἑ. ὅπου ὁ Ἀχιλλέας ἐξηγεῖ ὅτι δὲν τοῦ ἔφταιξαν σὲ τίποτα οἱ Τρῶες καὶ ὅτι συμμετέχει στὸν πόλεμο γιὰ χάρη τοῦ Ἀγαμέμνονα καὶ τοῦ Μενέλαου.
[89] Χριστόδουλος Ἀθηνῶν, Ἑλληνισμὸς προσήλυτος..., ὅ.π., σ. 21.
[90] Σέλλινγκ, Φιλοσοφία τῆς Ἀποκαλύψεως, μτφρ. Θ. Λουπασάκης, Ἀθήνα 2004, σ. 247.
Προηγούμενη - Ἑπόμενη Ἑνότητα >>