ΤΟ ΒΙΟ-ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ
Μιλῶντας ὁ Πλάτων γιὰ τὸ σῶμα ὡς τάφο τῆς ψυχῆς, δὲν ἐννοεῖ τὸ σῶμα μὲ τὸ ὁποῖο ἀγκάλιαζε τὸν Φαῖδρο, οὔτε τὴ ζωὴ μέσα στὴν ὁποία τὸν συνάντησε, ἀλλὰ τὸν βίο καὶ τὸ σῶμα ποὺ εἶναι προορισμένα στὴ φθορά, ἔχουν τὸ σχῆμα τῆς φθορᾶς καὶ παραγωγῆς, διαβάλλοντας τὴν ἴδια τὴν ἐπαφὴ μὲ τὸν Φαῖδρο. Ἄνθρωπος ποὺ μέσα του κυκλοφοροῦν ὑγρὰ σὲ σωληνάκια, διαχέονται αἵματα, νεῦρα, κόκκαλα, κλπ. κατευθύνουν μία σάρκα ποὺ ἀργοπεθαίνει μαζί τους, δηλαδὴ ὁ συναρμοσμένος σὰν ‘ζωντανὸ’ ἐργοτάξιο ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς συμβολίζει (ἐκτὸς τῶν ἄλλων) τὴν ἀρχικὴ ὑπαρξιακὴ ἐπιλογὴ τῆς πτώσης ὅλων, – πάντως δὲν εἶναι ὅ,τι πιὸ ταιριαστὸ γιὰ τὸ πρόσωπο ποὺ ἐρωτεύτηκα. Δηλαδὴ ὁ Πλάτων λέει, ὅπως ὁ ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης: “κράτα τὸν νοῦ σου στὸν ἅδη, καὶ μὴν ἀπελπίζεσαι”[14] – πρᾶξε καὶ γνώρισε τὴ σκληρότητά σου, ἀλλὰ ὅπως ὁ Πέτρος, ὄχι ὅπως ὁ Ἰούδας.
Ἰδίως μετὰ τὸν Ἕγελο τείνουμε πιὸ εὔκολα στὴ ζήτηση ‘συνθέσεως’, ὅμως τὸ ἴδιο μπορεῖ νὰ παρουσιάζει δύο ὄψεις, καὶ καμμιά ‘σύνθεση’ δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ εἴτε σωτηρία εἴτε ἀπώλεια, σὲ διάφορους βαθμούς. Στὴ σημερινὴ Ὀρθοδοξία συμβαίνει ἐπίσης μιὰ τάση νὰ προδίδεται ἡ ἀσκητικὴ καὶ νὰ ‘ἐξωραΐζεται’ ὁ φθαρτὸς βίος, σὰν νὰ μποροῦσε νὰ εἶναι μιὰ γιορτή, ἔστω ὄχι μὲ τὴν ἐλαφρότητα τοῦ μοντέρνου προτεσταντικοῦ ξεφαντώματος, ἀλλὰ πάντως λησμονῶντας, ὅτι ἀκόμα καὶ ὁ Χριστὸς ἀγγίζοντας δοκίμασε τὴ λύπη σὲ βαθμὸ ποὺ ζήτησε νὰ πεθάνει, ἔνοιωσε τὴν ἐγκατάλειψη ὄχι μόνο τῶν ἀνθρώπων ἀλλὰ καὶ τῆς Πατρικῆς στοργῆς, ἀκόμη καὶ τὴν τελευταία στιγμή. “Ἔβλεπε τὸν Κύριο καὶ γιὰ τοῦτο τὴν ἀπόγνωση δὲν τὴν εἶδε”, λέει ὁ Κίρκεγκωρ γιὰ τὸν Ἰώβ.[15] Δὲν πνίγηκε μέσα της, ἀλλὰ τὴν εἶδε: καταράστηκε τὴ μέρα ποὺ γεννήθηκε, εὐχήθηκε νὰ ἦταν σκοτάδι ἡ ἡμέρα ἐκείνη, νὰ εἶχε ἀφαιρεθεῖ ἀπὸ τὸν χρόνο.[16]