ΤΟ ΒΙΟ-ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ
ΜΕ ΠΟΛΛΩΝ αἰώνων διαιρεμένη καὶ κακοποιημένη δύναμη τῆς χριστιανοσύνης, ἂν μιὰ ‘οἰκουμενικὴ’ σύνοδος συμφωνοῦσε στὰ ἐπισήμως ἐλάχιστα, ποὺ χωρίζουν τὸν παπικὸ κλῆρο ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, καὶ ἀνακήρυττε ‘πανηγυρικὰ’[1] μιὰ ἕνωση, ἡ ἴδια ἡ Ὀρθοδοξία θὰ εἶχε ὑποστεῖ ἀκόμη ἕνα γερὸ πλῆγμα, καὶ μᾶλλον ὁριστικό: ἰδεολογικὴ συγκόλληση μὲ τὸν παπικὸ κλῆρο καὶ στὴν οὐσία μηδενικὴ ἑνότητα μὲ τοὺς δυτικοὺς λαούς. Τὴν ἑνότητα ποὺ ἔχει τὸ κοινό μας χάος, ἤδη σχεδὸν τέλεια, θὰ τὴν ἔχουμε ἐγγυημένη καὶ ἀπὸ τὸν ὀρθόδοξο Κλῆρο, δηλαδὴ στὴν πιὸ ὕπουλη δυνατὴ ἐπιδείνωση τῆς κοινῆς πτώσης, ὥστε θὰ γνωρίσουμε καθολικῶς τὴν πιὸ μεγάλη διαφθορά. Ὅποιος ἐργάζεται ἐπάνω στὴ βάση μιᾶς δογματικῆς συμφωνίας, γιὰ τὴν ἐπίσημη ἕνωση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸν παπικὸ κλῆρο, ἐργάζεται γιὰ τὴν ὁριστικὴ καταρράκωση τῆς χριστιανοσύνης.
Ἔτσι ὅπως εἶναι τὰ πράγματα, βοηθοῦμε τὴν ἑνότητα μὲ διάφορους τρόπους, ἐκτός ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἰδεολογική της ὀργάνωση. Ἐνῶ λοιπὸν χρειαζόμαστε ἑνότητα, ἡ ὁποία ἀναπτύσσεται φυσιολογικὰ καὶ αὐθόρμητα, καὶ ἀπὸ τὴν ὁποία θὰ προκύψει κάποτε ἡ ἐπίσημη ἕνωση, τὸ ἀκριβῶς ἀντίστροφο καλλιεργοῦμε ἀπὸ καιρό. Οἱ ἐπίσημοι θεολογικοὶ διάλογοι καὶ ἡ ἐπίσημη ἕνωση εἶναι προοπτικὴ ἀρκετὰ μακρινὴ γιὰ νὰ μή τὴ σκεφτόμαστε οὔτε ἐμεῖς οὔτε πολλὲς γενιὲς μετά, ἀκόμη κι ἂν ὅλα ἐξελίσσονται μὲ τὸν καλύτερο δυνατὸ τρόπο. “Ἡ ἑνότητα στὴν πίστη πρέπει νὰ προηγηθεῖ τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας”,[2] καὶ ἑνότητα πραγματικὴ στὴν πίστη εἶναι ἀδύνατη, ὅσο λείπουν οἱ ἀκόμα πιὸ ριζικὲς ἀπὸ τὸ δόγμα προϋποθέσεις τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας, τὸ ὁποῖο ἀναφέρεται σὲ βαθειὲς πολιτισμικὲς διαστάσεις. Ἂν “ὅπου πρακτικὴ καὶ πεποιθήσεις πᾶνε μαζί, ἡ πρακτικὴ δὲν εἶναι προϊὸν τῶν πεποιθήσεων, παρὰ εἶναι καὶ οἱ δύο παροῦσες”,[3] ἡ ἐπιτεχνημένη, ἀσύμφωνη μὲ τὴν πράξη, συμφωνία στὶς πεποιθήσεις, ὁδηγεῖ στὴ συκοφαντία κάθε δυνατῆς πεποίθησης, ὑποσκάπτοντας ριζικὰ τὴν προηγούμενη καὶ ἐνδεχόμενη ἑνότητα σκέψης καὶ πράξης, ὁπότε καὶ τὴ δυνατότητα τῆς πράξης νὰ συγκροτεῖ πολιτισμικὴ πρόταση.