ΤΟ ΒΙΟ-ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ
ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ ἀπὸ τὸν Φρόυντ, ἡ προτεσταντικὴ σωτηρία ‘διὰ μόνης τῆς πίστεως’, ἀξιοποίησε ἀκόμη καλύτερα ἀπὸ τὸν παπισμὸ τὸ κεφάλαιο τοῦ χρόνου καὶ τῆς ἐργασίας, σταδιακὰ τὸ ἀπέσυρε ἀπὸ τὸ πράγματι φάντασμα ἑνὸς ὑπερουράνιου βίου, ὁ ὁποῖος ἐπέμενε νὰ μὴ δωροδοκεῖται, καὶ τὸ ἐπένδυσε στὴν ὠμότερη δυνατὴ βιο‑μηχανία, προϊὸν τῆς ὁποίας ὑπῆρξε καὶ ὁ ἴδιος ὁ Φρόυντ. Τὸ παγωμένο χέρι, ποὺ δὲν θέλησε νὰ ἀγγίζει τὸν Θεὸ κι ἔτσι δὲν ἔνοιωθε τίποτα, μὲ τὴ νέα ἐπένδυση τοῦ χρόνου ὁτιδήποτε ἄγγιζε τὸ ἔκανε πρῶτα πάγο καὶ στὸ τέλος τίποτα.
Στὸ πρόταγμα ‘κοινωνίας’ ἑταιρείας καὶ μηχανῆς ἐπιβιοσυμβίωσης, ἀκόμη καὶ καμμιὰ οἰκολογικὴ φθορὰ νὰ μὴ συμβαίνει ἢ νὰ μὴν ἔχει καθοριστικὲς ἐπιπτώσεις, τὸ ‘νόημα’ ποὺ θὰ βρίσκουμε ὡς λαοί, θὰ εἶναι διαρκῶς κάποια μηχανή, μὲ ἀπώτερη ἀπόβλεψή της τὴ ριζικὴ προϋπόθεσή της, δηλαδὴ τὸν μηδενισμό. Ἡ πεποίθηση ὅτι τὸ χάος τοῦ 20οῦ αἰῶνα ὀφείλεται “στὶς ἐνδοευρωπαϊκὲς συγκρούσεις καὶ ἔχοντας ἐπικεφαλῆς τὸν γαλλογερμανικὸ ἀνταγωνισμό”,[25] θυμίζει τὴν εἰκασία (ἐνίοτε προβαλλόμενη ὡς ‘ἐπιστημονικὴ’ βεβαιότητα), ὅτι αὐτὸ ποὺ λέμε ψυχή, δὲν ὑφίσταται παρὰ ὡς προϊὸν ἐγκεφαλικῶν νεύρων, προορισμένο στὴν ἀπώλειά του μὲ τὸν θάνατο τοῦ ἐγκεφάλου. Πρωταρχικὰ δὲν εὐθύνεται ὁ γαλλογερμανικὸς ἢ ἄλλος ἀνταγωνισμός. Μηχανιστικὲς ‘κοινωνίες’ ἀπὸ τὴ φύση τους ἐχθρεύονται τὴν ἡσυχία, ὥστε κι ἂν κατορθώνουν εἰρήνη, δὲν ἔχουν ἄλλο ἀπὸ τὴν εἰρήνη τῆς ἀποξένωσης, μηχανισμοὺς ἠπιώτερου μηδενός, καὶ αὐτοὺς μὲ τὴν κατάρρευση ὡς φύση τους.
“Et ruerunt ad servitium[[26]] – ἔλεγε ὁ Τάκιτος γιὰ νὰ δείξει ὅτι ὁ δεσποτισμὸς δὲν εἶναι κάτι ποὺ ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὰ πάνω, ἀλλὰ εἶναι προϊὸν τῆς δουλοπρέπειας ὅλων. … Ἄμορφη καθὼς εἶναι καὶ κονιορτοποιημένη σὲ ψυχικὰ ἀσύνδετα ἄτομα, ἡ … μάζα δὲν μπορεῖ ν' ἀντιδράσει στὸν ἴδιο της τὸν ἀμορφισμό, … παρὰ μόνο δίνοντας στὸν ἑαυτό της μιὰ ὀργάνωση ὅπου κυριαρχοῦν τὰ σύμβολα τῆς πιὸ χονδροειδοῦς ἀνθρώπινης κοινότητας … μιὰ φαντασμαγορία γύρω ἀπὸ τὸ κενό, στὴν ὁποία ἡ ψυχοτεχνικὴ τῆς ‘πλαισίωσης’ δίνει μιὰ ἐπίφαση λογικῆς, καὶ κάτω ἀπὸ τὴν ὁποία ἀκούγεται ὁλοένα καὶ πιὸ καθαρὰ … ἡ θανάσιμη ἀγωνία καὶ ἐρήμωση αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Nietzsche προφήτευε ὅτι ‘προκειμένου νὰ μὴ θέλουν τίποτα, θὰ προτιμήσουν νὰ θέλουν τὸ τίποτα’.”[27]